ผมเชื่อว่าหลายคนคงได้ไปดูหนังเรื่อง 2012 วันสิ้นโลกกันมาบ้างแล้ว
ผมเป็นอีกคนที่ติดตามหนังเรื่องนี้เหมือนกัน และก็เป็นอีกหนึ่งคนที่อยากรู้ว่าโลกของ
เราจะแตกจริงหรือเปล่า แล้วถ้ามันแตกจริงๆ ล่ะ?
คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี ใน 1 ปี เท่ากับ 365 วัน แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบน
พื้นโลก 21,900 วัน คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็คือ 525,600 นาที ลองนับเป็นสัปดาห์
3,120 สัปดาห์ โอ้...แม่เจ้า แสดงว่า เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์ สามพันกว่าครั้ง
เท่านั้นเอง คิดแบบนี้แล้วแทบเบือนหน้าหนีจากปฏิทิน มันไม่ต่างอะไรกับการนับถอยหลังเพื่อรอวันลาโลก
เปล่าเลย...ผมไม่ได้กลัวตาย แล้วต้องขอโทษด้วยหากเรื่องนี้อาจไม่ค่อยขำ ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บนโลกนี้มัน
น้อยมาก หากคำนวณในเชิงตัวเลข เพราะยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน เพลงอีกหลายเพลงยังไม่ได้ฟัง หนังอีก
หลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตร ที่ยังไม่เคยไป เราจะ
ทำยังไงกับมันดี
แต่น่าแปลกใจ หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวันๆ เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า
“เงินเดือน” บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า รู้แต่ว่าแม่ชอบ หรือไม่ก็เรียนตามเพื่อน
ตอบตัวเองไม่ได้ว่าจะเป็นอะไรดี บางคนแอบรักเขาอยู่อย่างนั้นแต่กลับปล่อยให้ใจตัวเองเหลืออยู่แต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้
ทุกวัน และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม “ฆ่าเวลา” ชีวิตมันว่างจัดขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย บอกตรงๆ เห็นแล้วเศร้าจริงๆ
คุณกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี อีกหน่อยเราก็ตายจากกันแล้วนะ ลองคิดแบบนี้บ้าง เราจะ
เกิดความเสียดาย เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่เรายังไม่ได้ทำ จะตายได้ไงหากฝันไม่สำเร็จ ไม่ได้หมายความว่าเรา
จะไม่ยอมตาย แต่ให้รีบทำทุกอย่างก่อนที่จะตาย ในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเป็นปี 2012 หรือเปล่า เรามาใช้ชีวิต โดยคิด
ซะว่า เหลือวันสุดท้ายคือวันพรุ่งนี้ ทำงานในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง
รักให้หมดใจบอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี เพราะพรุ่งนี้ฉัน (อาจจะ) ตายแล้ว กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดครั้งสุดท้ายของเรา
ผมจึงเขียนความรู้สึกรวมกับข้อมูลที่ผมพอจะมีอยู่ มาให้ได้อ่านกัน เผื่อจะทำให้หลายๆ คน ได้คิดทบทวนอะไร
ต่อมิอะไรเกี่ยวกับชีวิตที่เราใช้กันอยู่ตอนนี้ว่า “มันคุ้มหรือยังกับชาติหนึ่งของชีวิตการเป็นมนุษย์” ผมหวังว่ามันอาจจะ
เป็นแนวทาง การเริ่มต้นที่ดี ของสิ่งดีๆ ให้กับใครหลายคนก็ได้ ไม่ว่าโลกของเราจะแตกไม่แตกก็ตาม แค่คุณอยู่กับสิ่งดี
คิดดี พูดดี ทำดี อยู่อย่างพอดี ถ้ามันเหลือมากก็แบ่งปันคนอื่นบ้าง ชีวิตเราก็มีความสุขแล้ว
บรรณาธิการ